ชลธี รันสูงเนิน

      ผมเองก็อยากรู้ตอนจบของเรื่องนี้เหมือนกัน ว่าควร ‘รอ’ หรือควร ‘พอ’                                         นักเดินทาง                                                                                                                                              ย้อนกลับไปเมื่อหกปีที่แล้ว อาจเคยมีใครสักคนเคยร่วมทาง พร้อมตามหาอีกส่วนที่ขาดหายไป และไม่แน่ว่าตอนนี้เธออาจได้เจอส่วนที่หายไปของห้วงลึกความรู้สึกนั้นแล้ว คนบางคนผ่านเข้ามาแล้วอยู่กับเราในช่วงฤดูหนึ่ง แต่มักจะทิ้งรอยบางอย่างไว้กับเราเสมอ เราอาจจดจำเขาได้ยาวนานกว่าระยะเวลาที่อยู่กับเขาเสียอีก                           ขอให้พบกับความรักที่ไม่มีตอนจบ...             และภาวนาขอให้เธอกลับมาแบบไม่มีตอนใหม่...                    แด่เธอ...ผู้เป็นรักวัยเยาว์ของผม                                                                                                                                                       นักเดินทาง     เราทุกคนมักซ่อนใครไว้ในความรู้สึกเสมอ                    ถ้าเกิดว่าโลกนี้ไม่มีเธอขึ้นมา...                  เราในตอนนั้นจะเป็นยังไงกันนะ...               บางทีผมก็แอบคิดว่า อยากให้เธอคนนั้น   หายไปจากโลกใบนี้...              ถ้าโลกนี้ไม่มีแฟนเก่า...จะเป็นยังไงกันนะ  ถ้าปาฏิหาริย์มีจริง...ได้โปรด...ได้โปรด...ได้โปรด                                                                 พารักในวัยเยาว์ของผม...กลับมาได้ไหม                                                                                                                                                                                                        ...