บทแรกเริ่มจากรักรัก หลงหลง ห่วงหากัน
ฉันยอมปล่อยตัวหัวใจ
บทต่อไปเธอ หายหาย เย็นเย็นชา ทิ้งกัน
ฉันเองที่ผิดทุกครา
บทสุดท้าย คือเหลือเพียง ความครุมเครือ
หมางเมิน เหินห่าง เราสองต้องลา
สายลมกับแสงจันทร์
ก็เหมือนรักสาวหนุ่มเยาว์วัย
จากรอยยิ้มหวานฉ่ำ
มันช้ำเพราะน้ำตา
ไร้วาสนา เป็นแค่เคราะห์กรรม
ชายวิ่งหารักใหม่ แต่หญิงขอแค่ใจ
ทุกคนต่างคงอ่อนไหว



