หาก “World is Mine” คือเพลงที่สถาปนาให้ ฮัตสึเนะ มิคุ กลายเป็นเจ้าหญิงแห่งโลกดิจิทัล เพลง “Tell Your World” ก็คือเพลงที่หลอมรวมหัวใจของผู้คนทั้งโลกให้เป็นหนึ่งเดียว และประกาศให้ทุกคนรับรู้ว่าวัฒนธรรม Vocaloid นั้นยิ่งใหญ่และงดงามเพียงใด เพลงนี้ถูกแต่งขึ้นในปี 2012 โดย kz โปรดิวเซอร์ระดับตำนานแห่งโปรเจกต์ livetune เพื่อใช้เป็นเพลงประกอบโฆษณาเบราว์เซอร์ Google Chrome ในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งแคมเปญนั้นมาพร้อมสโลแกนที่ว่า “Everyone, Creator” (ทุกคนคือผู้สร้างสรรค์) และทันทีที่บทเพลงนี้พร้อมภาพแอนิเมชันสีสันสดใสถูกเผยแพร่ออกไป มันไม่ได้เพียงแค่สร้างความฮือฮาในวงการไอที แต่ได้กลายเป็นหมุดหมายสำคัญที่เปลี่ยนมุมมองของสาธารณชนที่มีต่อโวคาลอยด์ไปตลอดกาล

​เนื้อหาและใจความสำคัญของ Tell Your World คือการเฉลิมฉลองพลังแห่งการสร้างสรรค์และการสื่อสารในยุคอินเทอร์เน็ต ตัวเพลงเล่าถึงความรู้สึกของมนุษย์เราที่มีเรื่องราว ความคิด และความรู้สึกมากมายที่ซ่อนอยู่ภายในใจ แต่บางครั้งมันก็ยากเกินกว่าจะเรียบเรียงออกมาเป็นคำพูดเพื่อบอกให้ใครได้รับรู้ ทว่าเมื่อเรานำความรู้สึกเหล่านั้นมาผูกร้อยเข้ากับเสียงเพลง ดนตรีจะทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมโยง ถ่ายทอด “โลกของเรา” (Your World) ออกไปสู่ผู้คนภายนอก ประโยคสำคัญในเพลงที่พูดถึงการปล่อยวางเศษเสี้ยวของเสียงเพลงให้ลอยล่องไปในชั้นบรรยากาศ เพื่อเชื่อมต่อผู้คนทีละคนจนกลายเป็นเครือข่ายที่โอบกอดโลกทั้งใบเอาไว้ เป็นการสะท้อนภาพของชุมชนโวคาลอยด์ได้อย่างลึกซึ้ง ที่ซึ่งผู้คนจากต่างที่ต่างถิ่น ต่างภาษา สามารถเข้าใจและแบ่งปันความรู้สึกร่วมกันได้ผ่านเสียงร้องของเด็กสาวคนเดียวกัน

​ในส่วนของพาร์ตดนตรี kz (livetune) ได้โชว์อัจฉริยภาพในการเป็นราชาแห่งแนวเพลง Electro Pop และ Synth-Pop ของวงการโวคาลอยด์ เพลงนี้เปิดด้วยไลน์คีย์บอร์ดที่ให้ความรู้สึกระยิบระยับ สว่างไสว และเปี่ยมไปด้วยความหวัง ก่อนจะนำพาคนฟังเข้าสู่บีตอิเล็กทรอนิกส์ที่นุ่มนวลแต่หนักแน่นชวนโยกตาม เสียงร้องของมิคุในเพลงนี้ถูกปรับแต่ง (Tune) ออกมาได้อย่างกลมกลืน ลื่นไหล และเต็มไปด้วยประกายของความสุข ซึ่งการดีไซน์ดนตรีที่ดูโมเดิร์น ย่อยง่าย แต่แฝงไปด้วยความอลังการนี้เอง ที่ทำให้เพลงนี้สามารถเข้าถึงหูของคนฟังกระแสหลัก (Mainstream) ได้อย่างง่ายดาย แม้กระทั่งคนที่ไม่เคยฟังเพลงโวคาลอยด์มาก่อนก็ยังสามารถอินและซาบซึ้งไปกับทํานองนี้ได้

​ความยิ่งใหญ่ของ Tell Your World ทำให้เพลงนี้กลายเป็น “เพลงเปิดโลก” และเป็นอีกหนึ่งเพลงชาติที่ฮัตสึเนะ มิคุ ใช้ขับขานในคอนเสิร์ตใหญ่ทั่วโลกเพื่อขอบคุณแฟนๆ ทุกครั้ง ยามที่ท่อนฮุคสุดท้ายดังขึ้นพร้อมภาพของผู้คนนับหมื่นที่ร่วมกันร้องและโบกแท่งไฟ มันคือข้อพิสูจน์อันเป็นประจักษ์ว่า สิ่งที่ซอฟต์แวร์ตัวนี้ทำไม่ใช่แค่การเปล่งเสียงตามตัวโน้ต แต่คือการทำหน้าที่เป็นตัวกลางในการส่งต่อความฝัน แรงบันดาลใจ และความเชื่อมโยงของมนุษยชาติ บทสรุปของเพลงนี้จึงเป็นบทกวีที่ยกย่องพลังของอินเทอร์เน็ตและเสียงดนตรี ว่าตราบใดที่เรายังคงกล้าที่จะแบ่งปันเรื่องราวของตัวเอง โลกใบนี้ก็จะไม่มีวันโดดเดี่ยว และเสียงเพลงของพวกเราจะเชื่อมถึงกันเสมอ

เพลง “World is Mine” (หรือชื่อภาษาญี่ปุ่น ワールドイズマイン) คือเพลงระดับขึ้นหิ้งที่สถาปนาให้ ฮัตสึเนะ มิคุ (Hatsune Miku) ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งเจ้าหญิงแห่งวงการ Vocaloid อย่างแท้จริง เพลงนี้ถูกปล่อยออกมาในปี 2008 โดยเป็นผลงานการแต่งของ ryo โปรดิวเซอร์อัจฉริยะแห่งวง supercell และภาพประกอบสุดน่ารักโดย redjuice ซึ่งทันทีที่เพลงนี้ถูกอัปโหลดลงบนเว็บไซต์ Nico Nico Douga มันก็สร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งคอมมูนิตี้ และกลายเป็นหนึ่งในเพลงโวคาลอยด์ที่โด่งดังและมีคนรู้จักมากที่สุดตลอดกาล

​เสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ที่ทำให้เพลง World is Mine ครองใจคนฟังทั่วโลก คือการนำเสนอตัวตนของมิคุในฐานะ “เจ้าหญิงจอมเอาแต่ใจ” (Princess/Himedere) เนื้อหาของเพลงเล่าถึงมุมมองของเด็กสาวคนหนึ่งที่ประกาศตัวว่าเป็นเจ้าหญิงอันดับหนึ่งของโลก และเรียกร้องให้คนรักของเธอคอยเอาอกเอาใจทุกอย่าง ตั้งแต่การสังเกตทรงผมที่เปลี่ยนไป การชมว่าเธอน่ารัก การเตรียมอาหารเช้าให้ถูกต้อง ไปจนถึงการห้ามปฏิเสธคำขอของเธอ ทว่าภายใต้ท่าทีที่ดูเย่อหยิ่งและเอาแต่ใจนั้น ryo ได้ซ่อนความน่ารักและความไร้เดียงสาของเด็กสาวที่กำลังอินเลิฟเอาไว้ เพราะในตอนท้ายของเพลง เจ้าหญิงคนนี้ก็หลุดปากสารภาพออกมาว่า แท้จริงแล้วเธอก็แค่อยากให้คนรักหันมาสนใจและมองเธอเป็นเจ้าหญิงในสายตาของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น ความขัดแย้งระหว่างความซึมและความน่ารักนี้เองที่ทำให้คนฟังตกหลุมรักได้อย่างง่ายดาย

​ในพาร์ตของดนตรี เพลงนี้คือส่วนผสมที่ลงตัวของ Pop Rock และ J-Pop ยุค 2000s ที่มีจังหวะสนุกสนานสดใส ไลน์กีตาร์ที่เฉียบคม และเสียงเบสที่เดินจังหวะอย่างมีชีวิตชีวา ryo สามารถดึงศักยภาพของซอฟต์แวร์ Vocaloid 2 ในยุคนั้นออกมาได้อย่างสูงสุด โดยเฉพาะเสียงสูงที่เป็นเอกลักษณ์และการใส่อารมณ์ลงไปในน้ำเสียงที่ดูแง่งอน เสริมด้วยท่อนจำระดับตำนานอย่างการตะโกนคำว่า “Ah!” ก่อนเข้าท่อนฮุค และคำเปิดประธานสุดคลาสสิกอย่าง “Sekai de ichiban ohime-sama” (เจ้าหญิงอันดับหนึ่งของโลก) ที่ไม่ว่าจะเปิดขึ้นมาเมื่อไหร่ แฟนๆ ก็พร้อมที่จะตะโกนร้องตามกันได้ในทันที

​ความยิ่งใหญ่ของ World is Mine ไม่ได้หยุดอยู่แค่ยอดวิวในโลกออนไลน์ แต่เพลงนี้ได้กลายเป็น “เพลงชาติ” ประจำตัวของฮัตสึเนะ มิคุ ที่ต้องถูกนำมาแสดงในคอนเสิร์ตใหญ่ของเธอทุกครั้ง ยามที่โฮโลแกรมของมิคุปรากฏตัวบนเวทีในชุดเจ้าหญิงพร้อมกิริยาท่าทางสะบัดสะบิ้งแสนงอน เสียงเชียร์และแสงไฟสีเขียวมินต์จากแท่งไฟนับหมื่นจะสว่างไสวไปทั่วทั้งฮอลล์ บทสรุปของเพลงนี้จึงไม่ใช่แค่เรื่องราวของเด็กสาวจอมเอาแต่ใจในบทเพลง แต่คือหลักฐานเชิงประจักษ์ที่แสดงให้เห็นว่า เพลงนี้และตัวตนของมิคุได้ครอบครองโลกแห่งความจริงของผู้ฟังทุกคน เหมือนดั่งชื่อเพลงที่ประกาศไว้ว่า “โลกใบนี้เป็นของฉัน” อย่างไม่มีข้อกังขา

หากจะพูดถึงหนึ่งในไอคอนที่สะท้อนถึงยุคทองของวัฒนธรรมอินเทอร์เน็ตและการสร้างสรรค์อย่างไร้ขีดจำกัด ชื่อของ Black Rock Shooter (แบล็กร็อกชูเตอร์) จะต้องเป็นชื่อที่แฟนๆ หลายคนนึกถึงด้วยความอินและคิดถึงอย่างแน่นอน เรื่องราวของเด็กสาวผมทวินเทลผู้มีนัยน์ตาประกายไฟสีฟ้าดวงนี้ไม่ได้เริ่มต้นจากการเป็นมังงะหรืออนิเมะจากค่ายใหญ่ แต่เธอถือกำเนิดขึ้นมาจากภาพวาดภาพหนึ่งบนบล็อกส่วนตัวของศิลปินภาพประกอบที่ชื่อว่า huke ในปี 2007 ภาพของเด็กสาวในชุดสีดำสนิท ถือปืนยักษ์ที่ดูดุดันแต่แฝงไปด้วยความโดดเดี่ยวและลึกลับชวนค้นหา ได้ไปสะดุดตา ryo โปรดิวเซอร์วงดนตรีชื่อดังอย่าง supercell เข้าอย่างจัง จนเกิดเป็นแรงบันดาลใจครั้งใหญ่ในการแต่งบทเพลงขึ้นมาเพื่อเล่าเรื่องราวให้กับภาพวาดนี้

​ประกายไฟสีฟ้าดวงนี้เริ่มลุกโชนกลายเป็นกระแสระดับปรากฏการณ์เมื่อ ryo นำเพลงที่แต่งขึ้นในชื่อเดียวกับตัวละครไปขับร้องผ่านซอฟต์แวร์ Vocaloid Hatsune Miku และปล่อยมิวสิกวิดีโอลงบนเว็บไซต์ Nico Nico Douga ในปี 2008 ดนตรีร็อกที่หนักหน่วง เนื้อหาที่พูดถึงการต่อสู้และความเจ็บปวด ผสมผสานกับลายเส้นและงานภาพสไตล์ดาร์กอนิเมะของ huke ได้หลอมรวมกันจนกลายเป็นกระแสไวรัลที่โด่งดังไปทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต ความสำเร็จของโปรเจกต์นี้ไม่ได้หยุดอยู่แค่ในโลกของเสียงเพลง แต่ได้ทำลายกำแพงและขยายตัวเข้าสู่อุตสาหกรรมบันเทิงเต็มรูปแบบ หรือที่เรียกว่า “มีเดียมิกซ์” (Media Mix) ทั้งในรูปแบบของแอนิเมชัน (OVA) ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ เกม มังงะ และฟิกเกอร์โมเดลที่กลายเป็นของสะสมยอดฮิตในเวลาต่อมา

​เสน่ห์ที่น่าค้นหาและทำให้ Black Rock Shooter แตกต่างจากตัวละครอื่นๆ คือการที่เธอไม่มีเรื่องราวตายตัวตั้งแต่แรก สื่อแต่ละเวอร์ชันไม่ว่าจะเป็นอนิเมะหรือเกมต่างก็นำตัวละครนี้ไปตีความและสร้างจักรวาลของตัวเองขึ้นมาใหม่ทั้งหมด โดยหนึ่งในการตีความที่ตราตรึงใจแฟนๆ มากที่สุดคือในเวอร์ชันอนิเมะซีรีส์ ที่เล่าเรื่องราวคู่ขนานระหว่างโลกความจริงอันแสนวุ่นวายของเด็กสาวมัธยมต้นที่ต้องเผชิญกับความขัดแย้งทางอารมณ์ ความริษยา และความเจ็บปวดในความสัมพันธ์ กับโลกต่างมิติอันรกร้างที่ Black Rock Shooter และเหล่าเด็กสาวติดอาวุธคนอื่นๆ ต้องห้ำหั่นกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ตัวหนังได้สะท้อนให้เห็นว่า การต่อสู้ที่ดุเดือดในโลกแฟนตาซีนั้น แท้จริงแล้วคือสัญลักษณ์ของการแบกรับความทุกข์ใจและความเจ็บปวดแทนตัวตนในโลกความจริง เพื่อไม่ให้จิตใจของเด็กสาวในโลกจริงต้องแตกสลายไป

หากมองย้อนกลับไปในอดีต คงไม่มีใครคาดคิดว่าโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่ถูกพัฒนาขึ้นมาเพื่อจำลองเสียงร้องของมนุษย์ จะสามารถเติบโตและขยายขอบเขตจนกลายเป็นหนึ่งในวัฒนธรรมป็อป (Pop Culture) ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลกยุคดิจิทัลได้ Vocaloid (โวคาลอยด์) เริ่มต้นการเดินทางจากการเป็นเพียงซอฟต์แวร์สังเคราะห์เสียงร้องที่พัฒนาโดยบริษัท Yamaha แต่สิ่งที่ทำให้เครื่องมือไอทีชิ้นนี้แปรเปลี่ยนเป็นปรากฏการณ์ระดับโลก ไม่ใช่แค่เรื่องของเทคโนโลยี หากแต่เป็น “หัวใจและจินตนาการ” ของกลุ่มคนฟังและผู้สร้างสรรค์ผลงานจากทั่วทุกมุมโลกที่ร่วมกันเติมเต็มจนมันมีชีวิตขึ้นมา

​จุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้โวคาลอยด์ก้าวข้ามจากการเป็นแค่โปรแกรมทำเพลงไปสู่การเป็นอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ คือการถือกำเนิดของ “ฮัตสึเนะ มิคุ” (Hatsune Miku) ในปี 2007 ตัวละครเด็กสาวผมทวินเทลสีเขียวมินต์ไม่ได้เป็นเพียงแค่ภาพจำลองหน้ากล่องซอฟต์แวร์ แต่เธอคือ “ผืนผ้าใบสีขาว” ที่เปิดโอกาสให้โปรดิวเซอร์อิสระ หรือที่เรียกกันว่า Vocaloid P (Producers) ได้เข้ามาแต่งแต้มเรื่องราว ความคิด และความรู้สึกผ่านเสียงเพลงอย่างไร้ขีดจำกัด ตั้งแต่เพลงป็อปสดใส เพลงร็อกหนักหน่วง ไปจนถึงดนตรีคลาสสิกหรืออวองการ์ดที่หลุดโลก ส่งผลให้โวคาลอยด์กลายเป็นศูนย์รวมของความหลากหลายทางดนตรีที่ไม่มีขอบเขตของค่ายเพลงมาคอยตีกรอบ

​ความงดงามที่สุดของวัฒนธรรมโวคาลอยด์ คือการเป็นชุมชนแห่งการแบ่งปันและสร้างสรรค์ร่วมกัน (Co-creation) เพลงโวคาลอยด์หนึ่งเพลงไม่ได้จบลงแค่การปล่อยเสียงร้องและดนตรี แต่มันมักจะจุดประกายให้เกิดแรงบันดาลใจต่อเนื่องเป็นลูกโซ่ นักวาดภาพประกอบจะนำเพลงนั้นไปวาดเป็นลายเส้นอันสวยงาม นักทำแอนิเมชันจะนำไปสร้างเป็นมิวสิกวิดีโอ (MV) ที่น่าติดตาม นักเต้นจะนำไปคิดท่าเต้น และเหล่านักร้องอิสระ (Utaite) ก็จะนำเพลงนั้นมาร้องคัฟเวอร์ในสไตล์ของตัวเอง การขับเคลื่อนด้วยพลังของแฟนคลับและผู้สร้างสรรค์นี้เองที่ทำให้โวคาลอยด์สามารถยืนหยัดและพัฒนาตัวเองได้อย่างยั่งยืน จนกลายเป็นต้นแบบของอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ยุคใหม่ที่ผู้บริโภคไม่ได้เป็นเพียงผู้รับชม แต่เป็นผู้ร่วมสร้างวัฒนธรรมไปด้วยกัน

​ในแง่ของดนตรี โวคาลอยด์ได้ทำลายข้อจำกัดทางกายภาพของมนุษย์ลงอย่างสิ้นเชิง เพลงโวคาลอยด์สามารถรัวตัวโน้ตได้เร็วเกินกว่าที่ลิ้นของมนุษย์จะขยับทัน หรือสามารถลากเสียงสูงและยาวได้โดยไม่ต้องหยุดหายใจ ซึ่งความแปลกใหม่และท้าทายนี้ได้หล่อหลอมให้เกิดศิลปินหน้าใหม่ที่มีความสามารถทางดนตรีอันยอดเยี่ยมมากมาย หลายคนเริ่มต้นจากการเป็น Vocaloid P ในห้องนอนเล็กๆ ก่อนจะเติบโตและก้าวขึ้นมาเป็นศิลปินแถวหน้าของวงการเพลงกระแสหลักในปัจจุบัน ยิ่งไปกว่านั้น เทคโนโลยีโฮโลแกรมยังได้พามิคุและผองเพื่อนโวคาลอยด์ออกเดินทางไปเปิดคอนเสิร์ตใหญ่ทั่วโลก ที่ซึ่งผู้คนนับหมื่นยอมตีตั๋วเข้ามาโบกแท่งไฟและร้องเพลงไปพร้อมกับนักร้องเสมือนจริงด้วยความรักและผูกพันไม่ต่างจากศิลปินที่มีตัวตนอยู่จริงเลย